<\/p>\n\n\n\n
\u015awi\u0119ta, \u015bwi\u0119ta i po \u015bwi\u0119tach \u2014 to has\u0142o, kt\u00f3re co roku, mniej wi\u0119cej 27 grudnia, rozbrzmiewa w domach r\u00f3wnie tradycyjnie jak bo\u017conarodzeniowa kol\u0119da. Moja te\u015bciowa og\u0142asza je z triumfem, jakby oficjalnie chcia\u0142a zako\u0144czy\u0107 okres \u015bwi\u0119towania. Ale \u015bwi\u0119towania czego?<\/p>\n\n\n\n
\u015awi\u0119ta. I co dalej?<\/strong><\/p>\n\n\n\n No tak, prezenty rozpakowane, choinka zaczyna gubi\u0107 ig\u0142y, a my wracamy do codzienno\u015bci. Magia \u015bwi\u0105t osi\u0105gn\u0119\u0142a sw\u00f3j punkt kulminacyjny. Ale czy na pewno? Czy kulminacj\u0105 \u201ezimowego okresu \u015bwi\u0105tecznego\u201d jest ten powtarzany co roku wsp\u00f3lnotowy rytua\u0142, kt\u00f3ry ko\u0144czy si\u0119, gdy tylko wychodz\u0105 ostatni go\u015bcie, a w kuchni dosusza si\u0119 ostatnia umyta fili\u017canka?<\/p>\n\n\n\n Jak wa\u017cne w naszym \u017cyciu s\u0105 rytua\u0142y! One \u0142\u0105cz\u0105, pomagaj\u0105 nam odmierza\u0107 czas, odnale\u017a\u0107 si\u0119 w kontek\u015bcie epoki, w kt\u00f3rej \u017cyjemy, znale\u017a\u0107 punkt odniesienia wobec tego, co ju\u017c za nami, czy do\u015bwiadczy\u0107 cho\u0107 minimalnej r\u00f3wnowagi w p\u0119dz\u0105cej codzienno\u015bci. P\u0119dz\u0105cej \u2014 ale gdzie?<\/p>\n\n\n\n No w\u0142a\u015bnie. Czy w ca\u0142ym tym p\u0119dzie umiem si\u0119 zatrzyma\u0107? Tak szczerze. Czy mia\u0142e\u015b, drogi Czytelniku, w ostatnim czasie okazj\u0119, by zmierzy\u0107 si\u0119 z sensem prze\u017cywanych przez siebie rytua\u0142\u00f3w? Czy mia\u0142e\u015b na to przestrze\u0144? Wszak ka\u017cdy z nas je prze\u017cywa \u2014 w kontek\u015bcie Bo\u017cego Narodzenia wi\u0119kszo\u015b\u0107, nawet atei\u015bci. Ale czy kryje si\u0119 w nich co\u015b wi\u0119cej ni\u017c sentymentalne wspominanie przesz\u0142o\u015bci w rodzinnych (lub samotnych) okoliczno\u015bciach?<\/p>\n\n\n\n Kiedy pytania nie chc\u0105 ucichn\u0105\u0107<\/strong><\/p>\n\n\n\n W te adwentowe i bo\u017conarodzeniowe dni odkry\u0142em, \u017ce s\u0105 pytania, na kt\u00f3re trudno mi odpowiedzie\u0107 \u2014 zw\u0142aszcza gdy pr\u00f3buj\u0119 uj\u0105\u0107 je w s\u0142owa. S\u0105 te\u017c i takie, kt\u00f3rych podj\u0119cie przypomina Jakubowe zmaganie si\u0119 z Bogiem. W takiej sytuacji staram si\u0119 pami\u0119ta\u0107, \u017ce w tym zmaganiu i ja, i B\u00f3g jeste\u015bmy po tej samej stronie. Obaj walczymy o moje serce. Ale tylko Jeden z nas ma do niego klucz.<\/p>\n\n\n\n Jan Chrzciciel wydaje si\u0119 by\u0107 cz\u0142owiekiem rytua\u0142u. Cz\u0142owiekiem symbolu chrztu. Tylko co znaczy ten gest zanurzenia, kt\u00f3remu poddawa\u0142o si\u0119 tak wielu? Dla ludzi, kt\u00f3rzy przychodzili do Jana, zanurzenie w Jordanie by\u0142o obmyciem \u2014 wyrazem tego, czego pragn\u0119li dla swojego serca.<\/p>\n\n\n\n Ale dla faryzeuszy gest Jana wydaje si\u0119 by\u0107 rytua\u0142em, kt\u00f3ry wymyka si\u0119 ich rozumieniu. Wytr\u0105ca ich z poczucia r\u00f3wnowagi. Stanowi zagro\u017cenie. Uderza w ich wra\u017cliwo\u015b\u0107 religijn\u0105, w ich pobo\u017cno\u015b\u0107, w ich rozumienie tego, w jaki spos\u00f3b B\u00f3g chce budowa\u0107 z cz\u0142owiekiem relacj\u0119. Dlatego tak bardzo chc\u0105 wiedzie\u0107, kim on jest. I tu dzieje si\u0119 rzecz ciekawa, na pierwszy rzut oka nieintuicyjna: Jan nie m\u00f3wi im, kim jest, tylko kim nie jest.<\/p>\n\n\n\n Ale kim jestem? Czy to mnie definiuje? Czy to definiuje moj\u0105 relacj\u0119 z Bogiem? Wydaje mi si\u0119, \u017ce Jan, odpowiadaj\u0105c na pytanie \u201eKim jeste\u015b?\u201d, du\u017co g\u0142\u0119biej wchodzi w jego istot\u0119. Kim jeste\u015b? Jaki jeste\u015b w oczach Boga? Jaka jest Twoja to\u017csamo\u015b\u0107? Gdzie zapu\u015bci\u0142e\u015b korzenie? Jakie i do czego jest Twoje powo\u0142anie? Przy wszystkich rolach i funkcjach, kt\u00f3rym Jan zaprzeczy\u0142 (a kt\u00f3re s\u0105 naprawd\u0119 zaszczytne), przyznaje si\u0119 do jednego \u2014 jest g\u0142osem wo\u0142aj\u0105cym na pustyni. To robi. To jest jego powo\u0142anie. To jest jego miejsce. To jest jego serce. To jest jego dusza.<\/p>\n\n\n\n Kim jeste\u015b, gdy zdejmiesz etykiety?<\/strong><\/p>\n\n\n\n Nie wiem, jak Ty, drogi Czytelniku, ale kiedy my\u015bl\u0119 o odpowiedzi na tak postawione pytanie o w\u0142asn\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107, kiedy mam uzupe\u0142ni\u0107 rubryk\u0119 zatytu\u0142owan\u0105 \u201eNapisz co\u015b o sobie\u201d, zwykle odpowiadam, \u017ce jestem m\u0119\u017cem, ojcem, nauczycielem, dodaj\u0105c jeszcze kilka r\u00f3l czy funkcji \u2014 salezjaninem-wsp\u00f3\u0142pracownikiem, szafarzem, podcasterem, jeszcze to czy tamto. I m\u00f3g\u0142bym tak wymienia\u0107 w zale\u017cno\u015bci od tego, na jakim etapie \u017cycia jestem.<\/p>\n\n\n\n Jan doskonale zna swoje miejsce. Ta pustynia, na kt\u00f3rej \u017cyje, pozwala mu ws\u0142ucha\u0107 si\u0119 w G\u0142os w jego sercu. I cho\u0107 nieobce mu s\u0105 rytua\u0142y i gesty (s\u0105 wszak jego narz\u0119dziem ewangelizacyjnym), kiedy staje twarz\u0105 w twarz z Chrystusem, rozpoznaje Go, w pokorze uznaj\u0105c swoj\u0105 ma\u0142o\u015b\u0107. Co\u015b, czego nie potrafi\u0105 uczeni w Pi\u015bmie. Jestem g\u0142osem. Jestem narz\u0119dziem. Jestem uszami, oczami, r\u0119koma, nogami. Jestem sercem, kt\u00f3re wo\u0142a. W moim ma\u0142\u017ce\u0144stwie, rodzinie, w domu, w szkole, w pracy, w\u015br\u00f3d m\u0142odzie\u017cy, w\u015br\u00f3d m\u0119\u017cczyzn, w\u015br\u00f3d kobiet, w\u015br\u00f3d dzieci\u2026 B\u00f3g zadaje mi dzi\u015b to pytanie \u2014 tak\u017ce poprzez histori\u0119 spotkania Jana z faryzeuszami, cho\u0107 nie tym samym oskar\u017cycielskim tonem, kt\u00f3rym przemawiaj\u0105 oni.<\/p>\n\n\n\n G\u0142os, kt\u00f3ry nie daje spokoju<\/strong><\/p>\n\n\n\n W \u015bwiecie, kt\u00f3ry coraz szybciej wytwarza kolejne role, etykiety i oczekiwania, pytanie \u201ekim jeste\u015b?\u201d brzmi dzi\u015b bardziej prowokuj\u0105co ni\u017c kiedykolwiek. Mo\u017ce dlatego tak \u0142atwo uciekamy w rytua\u0142y \u2014 bo daj\u0105 poz\u00f3r stabilno\u015bci, nawet je\u015bli nie dotykaj\u0105 ju\u017c naszego wn\u0119trza. To w\u0142a\u015bnie po \u015bwi\u0119tach, kiedy opada dekoracyjny py\u0142 i wracamy do codzienno\u015bci, pytania \u201epo co to wszystko?\u201d czy \u201ekim jeste\u015b?\u201d mog\u0105 wybrzmie\u0107 mocniej. Jan Chrzciciel przypomina co\u015b, o czym wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107 woli nie m\u00f3wi\u0107: \u017ce to\u017csamo\u015b\u0107 nie rodzi si\u0119 z funkcji, lecz z relacji; nie z tego, co o sobie opowiadamy, lecz z tego, co naprawd\u0119 nas porusza. I mo\u017ce w\u0142a\u015bnie dlatego jego g\u0142os z pustyni wci\u0105\u017c wybrzmiewa tak mocno. Bo w epoce ha\u0142asu i p\u0119du kto\u015b, kto naprawd\u0119 wie, kim jest \u2014 i Komu s\u0142u\u017cy \u2014 staje si\u0119 znakiem sprzeciwu. A mo\u017ce tak\u017ce zaproszeniem, by\u015bmy i my odwa\u017cyli si\u0119 us\u0142ysze\u0107 w\u0142asny g\u0142os, zanim zag\u0142uszy go codzienny zgie\u0142k.<\/p>\n\n\n\n Karol S\u0119k SSW, CL \u0141omianki<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" \u015awi\u0119ta, \u015bwi\u0119ta i po \u015bwi\u0119tach \u2014 to has\u0142o, kt\u00f3re co roku, mniej wi\u0119cej 27 grudnia, rozbrzmiewa w domach r\u00f3wnie tradycyjnie jak bo\u017conarodzeniowa kol\u0119da. Moja te\u015bciowa og\u0142asza je z triumfem, jakby oficjalnie chcia\u0142a zako\u0144czy\u0107 okres \u015bwi\u0119towania. Ale \u015bwi\u0119towania czego?<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":547,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_themeisle_gutenberg_block_has_review":false,"_kadence_starter_templates_imported_post":false,"_kad_post_transparent":"","_kad_post_title":"","_kad_post_layout":"","_kad_post_sidebar_id":"","_kad_post_content_style":"","_kad_post_vertical_padding":"","_kad_post_feature":"","_kad_post_feature_position":"","_kad_post_header":false,"_kad_post_footer":false,"_kad_post_classname":"","iawp_total_views":10,"footnotes":""},"categories":[1,3],"tags":[],"class_list":["post-542","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-lokalne","category-prowincjalne"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ssw.warszawa.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/542","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/ssw.warszawa.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ssw.warszawa.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ssw.warszawa.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ssw.warszawa.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=542"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/ssw.warszawa.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/542\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":607,"href":"https:\/\/ssw.warszawa.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/542\/revisions\/607"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ssw.warszawa.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/547"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ssw.warszawa.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=542"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ssw.warszawa.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=542"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ssw.warszawa.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=542"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}